Één leven, maar nooit echt levend voelen.

Als je terugkijkt op je leven, zul je dan gelukkig en tevreden zijn met wat je hebt gedaan en wat je hebt bereikt? Visualiseer het echt. Kijk je vanuit de lucht naar beneden en denk je: “Ik heb gedaan wat ik wilde doen” of kijk je terug vol spijt.

Hier is de treurige realiteit: de meeste mensen gaan met spijt de deur uit. En dat is als ze überhaupt de capaciteit hebben om zo ver te reflecteren, maar dat is een onderwerp voor een ander gesprek.

De meeste mensen doen nooit dingen die eigenlijk voor henzelf zijn. Denk er echt over na.

Ze gaan naar school vanwege de maatschappij.
Ze kiezen een school die hun ouders leuk vinden.
Ze hebben een doodlopende baan omdat de familie hen nodig heeft.
Ze gaan in het weekend uit en verwoesten hun lichamen omdat hun vrienden dat zeggen.

Dat is ongeveer 90% van de menselijke bevolking. En als je dat echt analyseert, zijn de meeste van die keuzes niet direct voor henzelf. Sommigen kunnen hen enigszins ten goede komen, maar het is nooit de pure intentie om het voor henzelf te doen.

Als je ooit echt met een gemiddelde man van 40 tot 50 jaar hebt gesproken, kun je de leegte in hun ogen zien. Het is niet iets wat de meeste mensen bijzonder graag horen, en ik vind het ook niet leuk om het te zeggen. Maar het is waar.

Is dat wat je leven noemt? Je hele leven dingen doen voor iemand anders? Als je het mij vraagt, is dat een voortijdige dood in plaats van echt leven, en sorry als dat hard klinkt.

Degenen die het goed hebben gedaan

Je denkt waarschijnlijk: wie zijn de “genen die het goed hebben gedaan”? En eerlijk gezegd, goed is hier niet echt het juiste woord. Wie ben ik om te zeggen hoe jij zou moeten leven? Als je oprecht gelukkig bent met jezelf in de vergetelheid te drinken en te roken tot je longen instorten, petje af, man.

Maar de kans is groot dat je niet tot die groep behoort als je dit leest. De kans is groot dat je een soort vuur in je hebt dat vastzit. Iets dat echt moet worden. Of in normale, niet-spirituele taal: je hebt iets dat je wilt in het leven dat puur van jou is.

De gelukkige oudere mensen die ik ken, hebben allemaal één ding gemeen: ze hebben hun eigen pad uitgehakt.

Niet zonder weerstand. Niet zonder dat mensen hen egoïstisch of moeilijk noemen. Maar op een gegeven moment stopten ze met het vragen om toestemming.

En hier is het punt. Het kwam voor geen van hen gemakkelijk. Er waren moeilijke momenten, offers, mensen die het niet begrepen. Maar dat is precies wat het iets laat betekenen. Elke held in elke film gaat door de hel voordat ze daar komen. Dat is geen toeval. De strijd is het hele punt.

Degenen die de gemakkelijke weg kozen, die het script volgden, zullen je zelf vertellen dat het het niet waard was. En degenen die dat niet deden, delen nog één ding.

Fitness als de katalysator

Ze zijn allemaal fit. Elke enkele van hen traint bijna elke dag. En daar is een heel goede reden voor.

Alles begint met fitness. Het is de basis van je levend voelen en het leven leven op jouw voorwaarden. Niemand profiteert van jouw fitheid behalve jijzelf. Jij bent de enige begunstigde van je gezonde lichaam en levensstijl. Niemand zal je daarheen dragen.

Uit mijn observatie zijn er een paar belangrijke redenen waarom fitness een katalysator is. Een daarvan is voor de hand liggend. De andere is dat niet, hoewel het recht voor onze neus ligt.

De voor de hand liggende: als je niet fit en gezond bent, beperkt dat ernstig je vermogen om je levend te voelen, ongeacht wat je doet. Als je op vakantie gaat en je bent constant moe, ziek of hebt een chronische aandoening die je ervan weerhoudt om van iets te genieten, is het moeilijk om je echt levend te voelen. Omdat je je de hele tijd rot voelt.

De niet zo voor de hand liggende: fit zijn vereist dat je actief voor jezelf kiest. Constant. En hier is het grappige aan de wereld waarin we leven. Alles is ontworpen om het je gemakkelijk te maken om overgewicht en ongezond te worden. Fastfood op elke hoek. Alcohol op elk sociaal evenement. Schermen die zijn gebouwd om je te laten zitten. Het creëert deze illusie van comfort. En dat maakt het ironisch genoeg ongemakkelijker om daadwerkelijk gezond te zijn.

Om fit te zijn, moet je alcohol afzweren, echt voedsel eten, regelmatig bewegen, consistent trainen, vroeg naar bed gaan, evenementen overslaan, nee zeggen tegen de taart tijdens het familiediner.

Je denkt waarschijnlijk: dat klinkt als beperking, geen vrijheid. Als gevangen zitten, niet levend zijn.

Maar hier is de tegenstrijdigheid. De meeste mensen zijn al slaven, aan hun impulsen, aan sociale druk, aan comfort. Ze eten de taart omdat iedereen dat doet. Ze drinken omdat nee zeggen ongemakkelijk is. Ze slaan de sportschool over omdat de bank daar is. Ze noemen dat vrijheid. Dat is het niet.

De persoon die om 6 uur ‘s ochtends traint, schoon eet en vroeg naar huis gaat, heeft een keuze gemaakt. Hun eigen keuze. Tegen de stroom in. Dat is geen beperking. Dat is de enige echte vrijheid die bestaat: de mogelijkheid om je eigen beperkingen te kiezen in plaats van dat ze voor jou gekozen worden.

Vroeg naar bed gaan, evenementen overslaan, herstel prioriteit geven, ongemak kiezen wanneer iedereen om je heen comfort kiest. Dat is geen opoffering. Dat is eigenaarschap.

De meeste mensen geven op. Niet omdat fitness te moeilijk is. Maar omdat het kiezen voor zichzelf, consistent, tegen de weerstand van hun omgeving in, te moeilijk is.

Dat is de echte test. Niet de training. Het kiezen.

En daar wordt het zwaar. Want zodra je het ziet, kun je het niet meer ongedaan maken.

Het gewicht van bewustzijn

Er is een gewicht dat komt met kiezen. Meer opties klinkt beter, maar dat is het niet altijd. Hoe meer keuzes je hebt, hoe meer je de last draagt van het maken van de verkeerde. Ik zeg dit soms tegen mensen: zelfs kiezen tussen ijs smaken is al moeilijk. Je denkt erover na nadat je hebt gekozen. Heb ik de juiste gekozen?

Laat staan de keuze hoe je je leven wilt leven.

Dat bewustzijn is veel betekenisvoller dan ijs, maar het is oneindig moeilijker te dragen. Het is iets dat je elke dag opnieuw moet kiezen. En hoe bewuster je wordt, hoe zwaarder die keuzes wegen.

Ik worstel hier dagelijks mee. Het is een zegen en een vloek tegelijk. De zegen is dat je het bewustzijn hebt om voor jezelf te kiezen en daar daadwerkelijk naar te leven. De vloek is dat wanneer je dat niet doet, je je volledig bewust bent van het potentieel dat je op tafel laat liggen.

Soms denk ik na over hoe gemakkelijk het leven zou zijn als je gewoon met de stroom mee zou gaan. Zelfs als die stroom door de maatschappij is geconstrueerd, iets wat je nooit echt hebt gekozen maar in je geest is geprogrammeerd. Gemakkelijk leven. Lage bewustzijn. Je sterft zonder veel te weten, zonder veel te vragen.

Misschien is onwetendheid echt een zegen. Maar jij bent niet die persoon. Je leest dit met een reden.

Het punt

Het gevoel levend te zijn komt voort uit het maken van je eigen keuzes. Bewuste keuzes. En het begint allemaal met fitness omdat je lichaam het belangrijkste voertuig van je leven is. Het leert je hoe het voelt om voor jezelf te leven.

Alles wat komt kijken bij het opbouwen van een fit lichaam, de strijd, het beheersen van je verlangens, de zware workouts, dat is het exacte gevoel dat je levend doet voelen. Ook al voelt het soms als sterven, haha.

Wanneer je het lichaam bereikt dat je hebt opgebouwd, kijk je terug op elke keuze die je moest maken om daar te komen. Dat is de echte definitie van leven. Je eigen acties beheersen om het leven te vormen dat je wilt.

En dat is oprecht mooi. Want je krijgt maar één leven, vriend. Dat wist je al. De vraag is wat je ermee gaat doen.